Als je op woensdag in Paradiso naar een concert van Brian Wilson gaat en de zaterdag erna naar Todd Rundgren, dan moet daar natuurlijk een blog over komen. Bij deze dus. De uitdaging is: hoe koppelen we Brian Wilson aan Todd Rundgren?
Todd Rundgren nam in 1976 de plaat Faithful op. Die bestond voor de helft uit bijzonder nauwkeurige covers van liedjes uit de sixties waaronder Good Vibrations van de Beach Boys. Ik heb me wel afgevraagd wat de toegevoegde waarde ervan is om die nummers zo exact mogelijk na te spelen. Rundgren verklaarde desgevraagd dat hij die nummers (ook van Dylan, de Beatles en Jimi Hendrix) wilde behandelen als Europese klassieke muziek: die speel je immers steeds hetzelfde zonder veel eigen interpretatie. Ik denk overigens dat hij ook wilde laten horen hoe goed hij kan produceren. Dankzij de cover van Good Vibrations hebben we de eerste link naar Brian Wilson te pakken.
Het was trouwens niet de eerste keer dat ik beide mannen live zag. Todd Rungren zag ik vorig jaar ook in Paradiso toen hij zijn A Wizard A True Star integraal uitvoerde. En daar hebben we een nieuwe overeenkomst. Die plaat uit 1973 wordt beschouwd als een meesterwerk maar het leek uitgesloten dat die ooit live uitgevoerd zou worden. Daarvoor is hij veel te complex qua instrumenten en arrangementen. Toch durfde Rundgren het aan: de voortschrijdende technologie maakte het inmiddels mogelijk. Het was overigens een prachtig en hilarisch concert: Rundgren kleedde zich na ieder van de 19 nummers vliegensvlug om en kwam dan met het volgende malle kostuum weer op toneel. Hieronder zie je daar een voorbeeld van.
Op internet vond ik overigens nog een blog over dat concert waarin de schrijver Rundgren direct na Brian Wilson op de tweede plek zet van zijn favoriete liedjesschrijvers.
De link met Brian Wilson op dit vlak ligt natuurlijk bij SMiLE. Het was lange tijd uitgesloten dat SMiLE ooit zou worden uitgebracht, laat staan live uitgevoerd. Toch verbaasde Wilson iedereen in 2003 toen hij Pet Sounds live ging uitvoeren. Die plaat is al best complex maar het lukte prima en vervolgens kwamen de geruchten dat hij SMiLE zou gaan uitvoeren. Gezien zijn psychische problemen die mede de oorzaak waren van het stoppen van het SMiLE-project in 1967 leek dat de goden verzoeken. Maar hij deed het toch en het was een enorm succes. Ook hier speelde technologie weer een belangrijke rol, maar niet zo groot als bij Rundgren: Wilson’s band is een geöliede machine die alles zo uit de mouw lijkt te schudden: je doet je ogen dicht en je waant je in California. Hieronder staat een filmpje uit het concert.
Op muzikaal vlak zijn er niet veel overeenkomsten. Rundgren beheerst en verkent allerlei stijlen terwijl Wilson juist de verdieping zoekt in zijn zelfgecreëerde idioom. Toch waren er in het concert van Rundgren (samen met het Metropole Orkest) af en toe geluiden die erg aan Wilson deden denken: met name de waterfluitjes en woodblocks. In onderstaand filmpje zijn daar allerlei voorbeelden van: let vooral op de stress bij de percussionist.
Ik betrapte me erop dat ik eigenlijk best een switch had willen zien: Wilson met het Metropole Orkest, en Rundgren met de Wondermints (Wilson’s band). Maar dat zal in dit leven niet meer gebeuren. Rundgren, inmiddels 63 jaar, ziet er vitaal uit en klinkt als een klok. Wilson daarentegen, 69 jaar oud, ziet er breekbaar uit. Een wandelend lijk, zeiden mijn kinderen; dit was vast de laatste keer. Maar ze zeiden het met eerbied en ze zongen al zijn liedjes uit volle borst mee waardoor Brian daar alleen nog maar hoefde te zitten.
