Hey Joe

Ik kwam gisteren in de boekhandel een leuk boek tegen. Het heet ‘Luisteren &cetera: het web van de popmuziek in de jaren zeventig’ en is geschreven door Bertram Mourits en Pieter Steinz. Over 25 platen uit de jaren zeventig wordt een verhaal verteld, en daarnaast wordt een schema gegeven van wie deze artiesten beïnvloed hebben, waar je vervolgens ook eens naar moet luisteren etc. Ze leggen kortom verbanden zoals ik ze ook probeer te leggen.

Lekker zeg: probeer je op eigen houtje een blog te maken, heeft iemand anders er al een boek over geschreven. Ik was echt verbaasd over de grote mate van overlap die ik in de eerste vijf hoofdstukken al ben tegengekomen. Maar ik heb het voordeel dat ik er filmpjes bij kan zetten…

Goed, de eerste link is dus gelegd, tussen deze blog en het boek. Maar dat is natuurlijk niet voldoende. Ik wil het ook nog over muziek hebben. Dus terug naar de vorige blog. Daarin stond Derek Trucks centraal en die was er al jong bij. Dat heeft hij gemeen met een andere Amerikaanse gitarist: Joe Bonamassa. Die speelde als klein jochie al mee met B.B. King. Hier is een filmpje waar daar iets over verteld wordt.

Zoals je ziet is Joe moeders mooiste niet, maar ach, wat geeft het. We kwamen Joe op het spoor via een recensie in de krant en waren meteen verkocht. Zo erg zelfs dat we meteen naar een concert wilden. Dat lukte begin 2007. We gingen met onze kinderen in februari naar Berlijn en zagen een optreden in de Quasimodo Club, een kleine lage club onder het Theater des Westens (van Joop van den Ende). Joe opende loeihard met Just Got Paid van ZZ Top, zie filmpje. Wij stonden helemaal rechts naast het podium maar we komen niet in beeld.

Dat kan beter, dachten we. Dus hebben we nog enkele concerten van hem bezocht waaronder North Sea Jazz 2009. Hieronder volgt een fragment van de televisieregistratie en ja hoor, we zijn in beeld: van 3:22 tot 3:27 zie je Marianne dansen, en mijn oren.

Van die oren heb ik later nog behoorlijk last gehad na een concert van Joe in Paradiso. Het geluid was daar weer eens zo afschuwelijk slecht en hard dat ik werkelijk twee weken met suizingen heb rondgelopen. Gelukkig zijn die daarna weggegaan.

Inmiddels is Joe de kleinere clubs ontstegen en staat hij in zalen zoals Carré en de Royal Albert Hall. Daar heeft hij in 2009 een aantal concerten gegeven waar ook Eric Clapton kwam opdraven. Je hoort aan zijn nieuwere platen dat hij succes heeft: het wordt allemaal wat commerciëler en daardoor iets minder interessant, maar dat neem ik hem niet kwalijk.

Bij Bonamassa kun je je afvragen hoe origineel hij nou is. Hij speelt soms op een manier dat je denkt: wie doet hij nu weer na? Er was ooit iemand die serieus dacht dat hij Jeff Beck hoorde… Ik geniet er daarom niet minder van maar hij is niet de meest authentieke gitarist die er is. En voor deze blog is dat natuurlijk zeer waardevol want dan kunnen we verbindingen leggen. We hebben al een link met Clapton, met Derek Trucks, met B.B. King en op zijn cd You And Me speelt Jason Bonham mee, de zoon van Led Zeppelin drummer John Bonham. Jason zit ook in de gelegenheidgroep Black Country Communion, samen met Joe en Glenn Hughes (de Voice of Rock o.a. van Deep Purple). Genoeg lijntjes dus voor volgende blogs.

Ten slotte: zijn Derek Trucks en Joe Bonamassa de enige gitaristen die er al heel vroeg bij waren? Kijk maar eens naar het volgende filmpje: het kan altijd nog jonger!

SKYDOG

Kijk eens naar dit filmpje.

Je ziet een jochie van 13 jaar die met zijn elektrische gitaar invalt in het tussenstuk van Layla: Derek & the Dominoes. Voor de ongeletterden onder ons: Layla is een meesterstuk uit 1970 van Eric Clapton en zijn band, waaronder Duane Allman. Het wordt beschouwd als een van de belangrijkste albums aller tijden. Het verkocht overigens voor geen meter; de platenmaatschappij plakte er stickers op met de tekst ‘Derek is Eric’ om de schade nog enigszins te beperken.

Er komen in dit filmpje een paar zaken samen. Ten eerste heet deze jongen zelf Derek; hij is Derek Trucks, een neef van een van de drummers van de Allman Brothers Band. Inderdaad, die hadden er twee. Ik heb nooit begrepen waarom maar het stond wel stoer. Ten tweede speelt hij de slide-gitaar-partij die Duane Allman in het oorspronkelijke nummer speelde. En hij heeft ook een te groot T-shirt aan met de tekst ‘Skydog’. Skydog was de bijnaam van Duane. Het had iets te maken met enerzijds zijn postuur en anderzijds zijn inname van diverse substantiën, zullen we maar zeggen. Maar hij kon wel een potje slide-gitaar spelen! Derek Trucks is een soort opvolger van Duane Allman.

Ik was afgelopen weekend op North Sea Jazz in Rotterdam. Om nog even een link te leggen naar de vorige blog heb ik hier een aardig filmpje van Prince. 

Hij speelt ‘It's Gonna Be A Beautiful Night’ van Sign O’ The Times en daar duikt plotseling Miles Davis op (doorspoelen naar 5:00). Die is al een beetje de weg kwijt maar het is toch een mooi moment. En in dit fragment vertelt Miles wat hij ziet in Prince: een mengeling van James Brown, Jimi Hendrix en Marvin Gaye.

Het zal je maar gezegd worden… Tot zover Prince.

Op North Sea Jazz speelde ook Derek Trucks. Hij heeft in de afgelopen jaren eerst gespeeld in de nieuwe line-up van de Allman Brothers Band. Behalve Gregg Allman zitten daar weinig originele leden meer in. Zijn broer Duane is niet lang na de opnames van Layla in 1970 verongelukt, een jaar later gevolgd door bassist Berry Oakley. En gitarist Dicky Betts werd eind jaren negentig door Gregg uit de band gezet. Derek heeft toen zo’n beetje de plek van Duane ingenomen. Gregg Allman is nog steeds verbijsterd over de gelijkenis: niet alleen muzikaal treedt Derek in Duane’s voetsporen maar ook uiterlijk lijkt hij op hem: lang blond haar in een paardenstaart.

Maar in de afgelopen jaren had hij ook zijn eigen band: de Derek Trucks Band. Die heb ik te lang genegeerd; ik ging af op de naam en dacht dat het wel een slap aftreksel zou zijn van de Allman Brothers. Niets is minder waar: hij had een geweldige band en speelde fantastisch gitaar. Ook las ik dat hij inmiddels was getrouwd met Susan Tedeschi. Susan is een van de meest gerespecteerde zangeressen in de US als het om het grensgebied tussen country, blues en rock gaat. Je kan haar vergelijken met Gillian Welch. Dit jaar hebben ze besloten om ook muzikaal helemaal samen te gaan: de Tedeschi Trucks Band werd opgericht. Volgens mij is het gewoon de Derek Trucks Band met een vaste zangeres. Maar wat voor een!

Op North Sea Jazz wandelde ik de Congo-tent binnen voor een concert van Otis Taylor. Er stond een gitarist op het podium die ik van gezicht kende: dat was Derek Trucks, die een uur voor zijn eigen optreden nog even een oude kennis kwam begeleiden. Mooi om te zien. Het optreden vervolgens met zijn Tedeschi Trucks Band was wel apart. Het was muzikaal subliem, en zo dachten de recensenten er ook over. Maar ze hadden gelijk dat er nauwelijks interactie was met het publiek. Je ziet het ook in dit filmpje: het zijn twee conscientieuze muzikanten die een beetje verlegen zijn.

Als je kijkt naar dat eerste filmpje van Derek als 13-jarige: hij is qua stage performance geen spat veranderd…

Toch heb ik een zwak voor ze en voor hun muziek. Daarom hier nog een filmpje van de Tedeschi Trucks Band.

Guitar

Ja beste mensen, het heeft even geduurd maar hier is weer een nieuwe Blink Blog. Het was niet eenvoudig om een nieuwe richting te kiezen: er zijn immers zoveel aanknopingspunten! En de zelf opgelegde regel dat een nieuwe Blink Blog naar de vorige moet verwijzen maakt het niet gemakkelijker, vooral als je zoals ik al een nieuw idee hebt maar oh nee, die kan je niet zomaar aan de vorige koppelen.

Wat gebeurde er? Ik zat met mijn muziekgedachten nog helemaal in Los Angeles toen ik het aankomende North Sea Jazz programma ging doornemen. En daar speelt Prince iedere avond als slotact. Dat wordt vast geweldig: Prince is als optredend artiest bijna onovertroffen. Hij heeft beloofd om iedere avond iets anders te doen, en ik hoop van harte dat hij nog bij andere acts opduikt. Dan kan ik hem misschien ook nog zien. De laatste keer was in 1990 in de Kuip, en daarvoor in 1987 in de Utrechtse Galgenwaard: een fantastisch concert uit de tijd van Sign O’ The Times.

Dus ik wilde iets met Prince doen in Blink Blog. En dan vooral aan zijn gitaarkunsten. Maar hoe klets je dat in vredesnaam aan de vorige blog? Ik kwam er niet uit.

En toen vond ik dit filmpje op Youtube. Het is een fragment uit een memoriam-concert voor George Harrison. Je ziet daar een rijtje oude knarren staan: Jeff Lynne van Electric Light Orchestra, Tom Petty, en ook George’s zoon Dani staat erbij. Ze spelen While My Guitar Gently Weeps van the White Album van de Beatles. Er lijkt niets aan de hand, ofwel het kabbelt een beetje voort. Maar dan blijkt dat helemaal rechts op het podium Prince staat, met een rode hoed op. Die neemt de laatste gitaarsolo voor zijn rekening en dan komt de boel echt los. Let ook even op wat er aan het eind gebeurt: hij gooit zijn gitaar in de lucht en dan?

Ik was verbaasd: ik had Prince nooit in zo’n rijtje muzikanten verwacht. Maar ik dacht wel dat ik hem nu aan Los Angeles kon koppelen. Tom Petty komt daar toch ook vandaan? Ik wist het niet zeker dus ik ging op onderzoek uit. Niets bleek minder waar. Hij komt uit Florida dus eigenlijk hoefde ik niet meer verder te zoeken: einde verhaal. Misschien komen we Tom nog een andere keer tegen.

En die Jeff Lynne komt uit Birmingham dus daar schiet ik ook niets mee op.

Nee, ik moest terug naar Prince. Hoe zou hij te linken zijn aan mensen als Randy Newman? Ik ging weer terug naar Youtube en vond een ander interessant filmpje: Prince schuift aan bij een concert van Stevie Wonder vorig jaar in Parijs. De band heeft Superstition ingezet en Stevie zit daar een beetje te wiebelen achter zijn toetsenbord, tot Prince op het podium komt. Hij begroet Stevie en neemt even de toetsen over wat ik eigenlijk nogal flauw vindt. Want dan lijkt het net of Stevie er niets van kan. Maar daarna krijgt Prince een gitaar om en speelt hij gewoon mee.  Volgens mij doet hij zijn best om niet teveel op te vallen: de muzikant wint het van de showman.

Mooi, zult u zeggen, maar waar is nou de link met de vorige Blink Blog? Geen idee, eerlijk gezegd. Of het moet zijn dat Prince op een bepaalde manier de vleesgeworden link is: de man is zo veelzijdig dat hij met iedereen kan spelen.

En toen vond ik dit artikel in een Amerikaanse krant. Randy Newman vertelt dat hij wel eens een song voor Prince heeft geschreven. Nooit aangeboden, maar wel geschreven. En hij zegt dat hij Prince ‘soort van’ kent. Kijk: dan zijn we er. Het is een dunne link, maar hij is er.